Allerliefste,
Jij zal er altijd voor me zijn. Ook al ben je niet meer op deze aarde.
Je leeft niet meer hier, maar je zal voortleven in onze gedachten.
Mijn eerste herinnering aan jou is lachwekkend, ik was een jaartje of vijf en we hadden onze eerste buurt-bbq.
Jij kon fietsen zonder wieltjes, ik was er jaloers op, ik had toen nog zijwieltjes.
We gingen een stukje fietsen, een klein rondje rondom jou huizenblok. Toen we bij al die achtertuintjes waren, viel jij opeens.
Je had je arm gebroken. Je kon er gelukkig om lachen.
Deze herinnering zal ik altijd koesteren, omdat jij zo bent, gewoon lachen, ookal heb je pijn.
Weet je nog, de jaren dat je mij ophaalde om buiten te spelen, als ik eindelijk een keer op tijd thuis was. Dan speelden we buiten buskruid. Ik wou nooit meedoen, ik vond het niet leuk en als ik eens meedeed, verstopte ik mij altijd in de schuur van mijn huis. Toen ze er achter kwamen waarom ik altijd de laatste was, moest ik hem voor straf telkens zijn. Daarom vond ik dat spel niet leuk. Omdat ik hem telkens was, daarom zat ik telkens in de voortuin van onze buurtoma, voor die rare boom.
Weet je nog, de eerste keer dat je met mij naar sport ging?
Je was een beetje onzeker, of je wel in de groep paste.
Maar na een paar trainingen was je al zeer geliefd bij alle vrienden van sport. Ik dacht nog, waar maak je je zorgen om, je bent een lieve jongen, niemand kan je haten, je vriendelijke lach, die lichtjes in je ogen, je hele houding was vriendelijk. Niemand die je daarom kan haten.
Weet je nog, dat jij onze gemeenschappelijke vriendin verbood om op voetbal te gaan en dat je ervan baalde dat ze toch ging?
Gelukkig blijft deze vriendschap bestaan, zoals Paris Hilton zegt, best friend forever bitch.
De laatste keer dat we samen naar een vriendin gingen, omdat jij per se Timboektoe wou zien, en dat jij mij telkens liet schrikken.
God, wat had ik op dat moment een hekel aan je, maar dat soort dingen zijn je snel vergeven.
Weet je nog, al die uitjes die we maakten met onze groep?
Die ene keer dat ik mijn dienblad in de prullenbak gooide, man, ik kon toen wel in de grond zakken, maar wel een leuk aandenken.
En de laatste keer dat we gingen, 5 mei, dat twee vrienden op het laatste moment nog een swirl gingen halen, zodat wij een halfuur konden wachten op de volgende trein.
Dat was echt een domme actie van ze.
Weet je nog, al die muziek die je voor mij op mijn mp-3 hebt gezet? Waaronder Kelly Clarkson, Lady Gaga, Beyoncé en nog vele anderen. Ik had mij altijd voorgenomen om even snel te gaan, maar uiteindelijk werd het meestal meer dan een uur, je had altijd wel iets te zien, horen of te vertellen. Deze momenten zal ik koesteren, omdat deze mij het kostbaarst zijn. Wat hadden we het gezellig daar, op de zolderkamer. Toen je voor het eerst je dansje op 'All The Single Ladies' liet zien, lag ik in een deuk, het zag er niet uit, maar daarom is hij typisch jou. Jou boeide het niet of het er niet uitzag, zolang jij het maar leuk vond, dat vond je het belangrijkst.
Tijdens de crematie heb ik een hoop mensen gezien, die erg om jou gaven. Het waren er zoveel, dat er zelfs mensen buiten stonden te wachten, om jou voor de laatste keer te zien. Op een of andere manier heeft dat mij wel goed gedaan, ik heb gezien dat heel veel mensen om je gaven en die in plaats van jou zouden gaan. Ik heb zeer diep respect voor zijn ouders en zusje, die hij alleen heeft achtergelaten.
Een zoon hoort niet eerder dood te gaan dan zijn vader, zeker niet eerder als zijn opa.
Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, laat staan dat zij het nog erger hebben.
Allerliefste, jij zal altijd in mijn hart blijven, zoals een tatoo op je huid, zoals radioactieve stoffen nooit weggaan, maar altijd blijven bestaan.
Ooit zal ik je weer zien, ooit zullen we weer lekker kunnen dansen op All The Single Ladies, ooit, maar nog niet nu.
Tot ooit
MJ
Geen opmerkingen:
Een reactie posten